ZAJĘCIA REWALIDACYJNE I TERAPIE

REWALIDACJA W PRZEDSZKOLU

Zajęcia rewalidacyjne w przedszkolu prowadzone są w oparciu o zalecenia zawarte w orzeczeniach do kształcenia specjalnego dla każdego dziecka.

Do pracy rewalidacyjnej wykorzystywany jest „Program psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju” Anny Franczyk i Katarzyny Krajewskiej wydawnictwa Impuls. Program zawiera ćwiczenia i zabawy dla nauczycieli  i terapeutów pracujących z dziećmi o specyficznych potrzebach edukacyjnych.

Przy realizowaniu zadań rewalidacyjnych stosowane są metody aktywizujące:

  • - wspierające
  • - stymulujące
  • - korygujące
  • - usprawniające rozwój dziecka

Łączenie tych metod stwarza okazje do wszechstronnego rozwoju dziecka.

Zajęcia odbywają się indywidualnie w formie zabawowej, są dostosowane do możliwości każdego przedszkolaka i bazują na jego mocnych stronach. Zgodnie z zaleceniami poradni psychologiczno-pedagogicznej rozwijana jest przede wszystkim:

  1. percepcja wzrokowa
  2. procesy poznawcze (uwaga, koncentracja, myślenie)
  3. percepcja słuchowa
  4. koordynacja wzrokowo-ruchowa
  5. sprawność małej motoryki, w tym sprawność grafomotoryczna

Utrwalany jest bieżący materiał dydaktyczny wprowadzany w grupach, a wszystkie ćwiczenia odbywają się na materiale konkretnym.

Ewa Mayko

FIZJOTERAPIA

 Fizjoterapia jest nauką medyczną, której zadaniem jest rozwijanie utrzymywanie, i     przywracanie zdolności ruchowych.
Celem odpowiednio dobranych ćwiczeń jest:

  • normalizacja napięcia mięśniowego poprzez torowanie prawidłowej impulsacji nerwowej do mięśni
  •  poprawa siły i wytrzymałości mięśniowej
  •  utrzymanie prawidłowego zakresu ruchu w stawach
  •  zwiększenie wydolności układu krążeniowo-oddechowego
  •  korekta postawy ciała
  •  poprawa reakcji równoważnych i koordynacji ruchowej. 

W naszym ośrodku pomocą fizjoterapeutyczną objęte są dzieci i niemowlęta na wszystkich szczeblach placówki, począwszy od najmłodszych dzieci z wczesnego wspomagania rozwoju małego dziecka, dzieci z przedszkola specjalnego, jak również dzieci szkolne.

W trosce o skuteczność działań w zależności od potrzeb w pracy wykorzystywane są następujące terapie, metody i techniki.

  1. Neurorozwojowa terapia NDT Bobath
  2. Terapia integracji sensorycznej
  3. Kinezjotaping
  4. Terapia psychomotoryczna/g Procus i Block
  5. Techniki energizacji mięśni, oraz mięśniowo-powięziowe rozluźnianie.

Rozwój ruchowy, umysłowy, sensoryczny są ściśle ze sobą powiązane i determinują się wzajemnie. Dlatego podczas zajęć terapeutycznych trzeba patrzeć i oceniać dziecko globalnie.

Zaburzenie rozwoju ruchowego mogą się przejawiać opóźnieniem w osiąganiu przewidzianych dla danego wieku zdolności ruchowych, nieprawidłowym pod względem jakościowym wykonywaniem funkcji, stereotypowymi, mało zróżnicowanymi reakcjami na bodźce, przetrwałą aktywnością reakcji odruchowych bądź brakiem reakcji odruchowych w czasie ich typowego występowania.

Opóźnienia w rozwoju motorycznym bardzo często sygnalizują opóźnienia w rozwoju poznawczym, emocjonalnym i społecznym. Na początku deficyty motoryczne mogą stanowić jedyny sygnał nieprawidłowości, dlatego tak ważne jest podjęcie wczesnej interwencji, aby wspierać rozwój psychomotoryczny. Wczesna interwencja ma wpływ nie tylko na aktualny stan dziecka, ale będzie rzutowała na kolejne etapy rozwoju.

Joanna Piotrowska

GIMNASTYKA KOREKCYJNA

Gimnastyka korekcyjna – to wybrana część wychowania fizycznego, w której ruch został w pewnej mierze podporządkowany celom terapeutycznym. Skupia się na korekcie zaburzeń statyki ciała i schorzeń kostno-stawowych, zwiększeniu wytrzymałości organizmu, siły mięśni oraz kształtowaniu i utrwalaniu nawyku utrzymywania prawidłowej postawy. Rodzaje i formy ćwiczeń podporządkowane są poprawie sylwetki i postawy ciała ucznia, są również ściśle dostosowane do możliwości i umiejętności dzieci. Zajęcia odbywają się zwykle w niewielkich grupach, ze względu na konieczność indywidualnego korygowania sylwetki każdego z uczniów. Podczas zajęć wykorzystywane są rozmaite przyrządy i przybory wspomagające działania terapeuty, zwiększające aktywność uczestników. Duży nacisk kładziony jest na edukację zdrowotną, jak również zabawowe podejście do gimnastyki, które ma na celu zwiększenie mobilizacji uczniów do wykonywania poleconych ćwiczeń.

STYMULACJA PROCESÓW POZNAWCZYCH
grafika- czarna tablica szkolna, na której napisane są litery  ABC i narysowane dzieci.

W procesie nauczania bardzo ważny jest prawidłowy rozwój funkcji poznawczych, nauka szkolna opiera się głównie na spostrzeżeniach wzrokowych, słuchowych oraz doświadczeniach kinestetyczno-ruchowych oraz prawidłowo funkcjonującej pamięci, koncentracji i spostrzegania Nie korygowane zaburzenia tych funkcji powodują nasilenie się trudności w uczeniu się, dlatego też najważniejszym celem tych zajęć rewalidacyjnych jest usprawnianie zaburzonych funkcji poznawczych oraz stworzenie sprzyjających warunków do wszechstronnego rozwoju dziecka( na miarę jego możliwości).

Cele ogólne:

  1. Korygowanie, usprawniane i kompensowanie zaburzonych funkcji.
  2. Rozwijanie umiejętności poznawczych
  3. Zdobywanie umiejętności czytania, pisania, liczenia na miarę możliwości dziecka.
  4. Rozwijanie zainteresowań, predyspozycji oraz naturalnej aktywności.
    Cele szczegółowe
  5. Wyrównywanie napięcia mięśniowego.
  6. Usprawnianie motoryki małej i koordynacji ruchów.
  7. Usprawnianie grafomotoryki i ruchów precyzyjnych.
  8. Doskonalenie umiejętności określania relacji przestrzennych.
  9. Doskonalenie umiejętności logicznego myślenia.
  10. Rozwijanie spostrzegawczości.
  11. Doskonalenie koncentracji uwagi.
  12. Kształcenie zdolności analizy i syntezy wzrokowej.
  13. Rozwijanie funkcji słuchowo – językowych.
  14. Kształtowanie umiejętności matematycznych.

Podczas zajęć uczniowie wykonują ćwiczenia do których terapeuci wykorzystują zarówno programy multimedialne, jak i różnorodne pomoce dydaktyczne oraz karty pracy dostosowane poziomem trudności do indywidualnych możliwości każdego z nich.
Zajęcia odbywają się w niewielkich grupach lub indywidualnie.

Katarzyna Otorowska

DOGOTERAPIA
Pies labrador - Bajka
Bajka

W naszej Placówce prowadzone są zajęcia dogoterapii. Jest to terapia wykorzystująca kontakt z psem. Można ją stosować w pracy z dziećmi.
Zajęcia te oddziaływają na sferę emocjonalną, sprzyjają eliminowaniu agresji i autoagresji, kształtowaniu pozytywnych emocji, wspomagają rozwój empatii i samoocenę. Udział psa wpływa na koncentrację uwagi, rozwój funkcji poznawczych, pobudza zmysł wzroku, słuchu, dotyku i węchu. Dzieci uczą się określania związków przyczynowo – skutkowych, rozpoznawania kolorów i kształtów, różnic i podobieństw.
Dzięki nawiązaniu i pogłębieniu kontaktu z psem, dziecko czuje się pewniej, łatwiej nawiązuje kontakty społeczne, poprawia komunikację, zdobywa nowych przyjaciół.
Na aktywność fizyczną dziecka wpływają różnego rodzaju zabawy. Wykorzystuje się tu fakt, że dzieci mające problem z nawiązaniem kontaktu, z większą łatwością nawiązują więź z psami. Zmniejsza się ilość zachowań niepożądanych takich jak: trzepotanie rękami, kręcenie się w kółko, mruczenie czy krzyczenie. Zwiększają się zachowania społeczne dzieci: inicjowanie zabawy, przyłączanie się do bawiącego z psa i terapeuty, naśladowanie psa. Cechy psów, atrakcyjne dla zmysłów dziecka i nowość terapii zwiększają otwarcie dziecka na otoczenie, co terapeuta wykorzystuje w zaplanowany sposób. Połączenie oddziaływania dziecko-pies i dziecko-terapeuta jest kluczowe do osiągnięcia rezultatów. Terapeuta pełni dla dziecka rolę przewodnika, który naucza, jak się komunikować i bawić z psem.
Dogoterapia przynosi szczególne efekty u dzieci ze spektrum autyzmu. Większość dzieci reaguje bardzo entuzjastycznie na zwierzęta. Terapia z psem wzmacnia ,pozytywnie oddziałując na zdrowie i psychikę dziecka.

Dogoterapeuta- Krystyna Makowska

MUZYKOTERAPIA

Muzykoterapia to terapia posługująca się muzyką lub jej elementami w celu poprawy funkcjonowania dzieci i młodzieży z różnorodnymi problemami natury emocjonalnej, fizycznej lub umysłowej. Stanowi niezwykle cenną metodę w pracy z dziećmi i młodzieżą. Dzięki temu, iż w swoich działaniach wykorzystuje i jednoczy elementy innych sztuk – tańca, pantomimy, rysunku czy literatury, muzykoterapia wzbogaca metody psychoterapeutyczne, twórczo inspiruje oraz edukuje.
Na muzykoterapii wykonujemy zadania, które wymagają aktywności słuchowo-ruchowej i spontanicznej reakcji. Staram się komunikować z dziećmi poprzez muzykę umożliwiając im czynny udział w zajęciach tak by w sposób twórczy uaktywniały swój potencjał.
Terapia muzyką ułatwia komunikację, uczenie się, koncentrację fizyczną, emocjonalną, intelektualną i poznawczą. Muzykoterapia rozwija również wewnętrzny potencjał i poprawia jakość życia dziecka z niepełnosprawnością wpływając znacznie na jego ekspresję i mobilizację.

Małgorzata Leśniewska

LOGOPEDIA

Terapia logopedyczna w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym prowadzona jest w celu rozwijania umiejętności językowej, komunikacyjnej i społecznej dzieci i obejmuje swoim zasięgiem całość specyficznych, zamierzonych oddziaływań ukierunkowanych na usunięcie wszelkich zakłóceń procesu porozumiewania się.
Podlegają jej dzieci z wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, przedszkola specjalnego, oraz uczniowie szkoły podstawowej, szkoły branżowej, uczniowie z zespołów edukacyjno-terapeutycznych oraz uczniowie SPP.
W celu uzyskania jak największych osiągnięć w sferze komunikacji, tworzy się indywidualne programy uwzględniające poziom możliwości i potrzeby każdego dziecka.
Oddziaływania te mają na celu:

  1. Rozwijanie kompetencji językowej poprzez
    • stymulowanie opóźnionego rozwoju mowy, wyrównywanie opóźnień w komunikacji,
    • korygowanie wad i zaburzeń mowy, kształtowanie prawidłowej mowy poprzez korygowanie zaburzeń w zakresie strony fonetycznej, leksykalnej, gramatycznej,
    • usprawnianie motoryki aparatu artykulacyjnego
    • wzbogacanie zasobu słownictwa biernego i czynnego
    • stwarzanie możliwości porozumiewania się tym, którzy nie są w stanie posługiwać się mową werbalną (komunikacja alternatywna)
  2. Rozwijanie kompetencji komunikacyjnej poprzez
    • uczestnictwo w dialogu,
    • rozumienie i konstruowania pytań
    • nabywania umiejętności komentowania zastanej rzeczywistości
    Metody stosowane w ramach terapii logopedycznej:
    • logopedyczne (ćwiczenia oddechowe, fonacyjne, artykulacyjne, słuchowe)
    • masaż logopedyczny
    • elementy symultaniczno-sekwencyjnej metody nauki czytania J. Cieszyńskej
    • program językowych ćwiczeń słuchowych Słucham i uczę się mówić E. Wianeckiej,
    J. Cieszyńskiej
    • komunikacja alternatywna i wspomagająca (PCS)
    Podczas terapii wykorzystywane są logopedyczne programy multimedialne:
    Logopedia – program wspierający terapię najczęściej występujących zaburzeń mowy u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym
    Mówiące obrazki – logopedyczne gry i zabawy, które kształcą umiejętność rozróżniania dźwięków,
    Logo gry – program pozwalający ćwiczyć rytmikę mowy, modulację głosu i intonację oraz wydłużanie fazy wydechowej,
    Zabawy słowem cz. 1 i cz. 2 – program wspierający podnoszenie sprawności językowej oraz pomoc dzieciom z opóźnionym rozwojem mowy,
    Inne programy multimedialne, które pozwalają na uatrakcyjnienie zajęć, zachęcają do wokalizacji, pobudzają do mówienia.
INTEGRACJA SENSORYCZNA

Integracja sensoryczna ma na celu nauczanie dziecka jak prawidłowo reagować na wrażenia zmysłowe. Ćwiczenia dostosowane są do poziomu rozwoju dziecka. Terapia ma postać zabawy. Nie uczy się dzieci konkretnych umiejętności, lecz poprawiając integrację sensoryczną wzmacnia procesy nerwowe leżące u podstaw tych umiejętności. Zajęcia odbywają się w pomieszczeniu specjalnie do tego przystosowanym i wyposażonym w odpowiednie przyrządy. Atmosfera podczas terapii wpływa na zmianę obrazu dziecka i jego funkcjonowanie w środowisku zarówno w sferze motorycznej, emocjonalnej jak i społecznej. Dziecko czując, że odnosi sukcesy, podnosi swoją samoocenę. Te doświadczenia przenosi również poza salę terapeutyczną.

Program Terapii Integracji Sensorycznej przeznaczony jest m.in. dla dzieci z:
- niepełnosprawnością intelektualną,
- nadpobudliwością psychoruchową,
- autyzmem,
- dysfunkcjami narządów zmysłu,
- dysfunkcjami narządów ruchu,
- trudnościami w nauce,
- specyficznymi trudnościami w nauce,

Terapia obejmuje integrację podstawowych reakcji posturalnych, integrację obu stron ciała, stymulację rozwoju reakcji równoważnych, praksji, orientacji przestrzennej i lateralizacji, czucia powierzchniowego i głębokiego.

Usprawnia małą i dużą motorykę, koncentrację uwagi, zdolności wzrokowe i słuchowe. Poprawia funkcjonowanie emocjonalne, samoświadomość i samoocenę.

ZAJĘCIA Z TYFLOPEDAGOGIEM
Alfabet Brajla

Zajęcia z tyflopedagogiem przeznaczone są dla uczniów z uszkodzonym narządem wzroku służące usprawnieniu funkcji wzrokowych oraz niwelowaniu opóźnień bądź zaburzeń w tym zakresie. W przypadku dziecka niewidomego celem zajęć jest przekształcanie bodźców wzrokowych w postać dostępną dla dziecka, tj. zastępowanie ich bodźcami słuchowymi lub dotykowymi oraz bezpośrednie kształcenie funkcji wzrokowych w przypadku dzieci z wadami wzroku.
Zajęcie specjalistyczne dostosowane są do indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych uczniów, z uwzględnieniem zaleceń Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej. Podczas zajęć dominuje forma indywidualnej pracy z dzieckiem.

  • Ważne podczas zajęć jest wspieranie integralności rozwoju, obejmuje ono: stały trening zmysłów: słuchu, dotyku, węchu i kinestetyczny orientację w schemacie własnego ciała aby uczeń wytworzył sobie właściwy obraz własnej osoby, świadomość ruchu naukę rozumienia pojęć przestrzennych, zależności czasowych, przyczynowo-skutkowych rozwijanie wyobraźni przestrzennej, poszerzanie jej zakresu techniki zapewniające bezpieczeństwo w poruszaniu się.

W naszym Ośrodku tyflopedagog prowadzi zajęcia z orientacji przestrzennej i poruszania się.
Na trening z orientacji przestrzennej i bezpiecznego, samodzielnego poruszania się składają się następujące elementy:

  1. Praca nad schematem ciała dziecka, aby potrafiło wskazać podstawowe części swojego ciała oraz części ciała innej osoby.
  2. Praca nad prawidłową postawą dziecka w czasie marszu i biegu (wyprostowana sylwetka, prawidłowy chód, wyprostowana głowa, odpowiednie stawianie stóp, długość kroku, rotacja w biodrach itp.).
  3. Praca nad samodzielnym ubieraniem i rozbieraniem się (zakładanie kurtki, czapki, szalika, wiązanie butów, zapinanie zamka itp.). Zajmuje to często dużą część zajęć, ale w przypadku dzieci z dodatkowymi niepełnosprawnościami jest bardzo ważne, aby były one w jak największym stopniu samodzielne. Poczucie sukcesu jest tu bardzo ważne, motywuje dziecko do dalszej pracy.
  4. Praca nad zachowaniami społecznie akceptowanymi np. przywitanie się, przedstawienie.
  5. Praca nad podstawowymi pojęciami przestrzennymi np. prawo/lewo,góra/dół, przód/tył, wysoko/nisko, blisko/daleko itp.
  6. Praca nad technikami ochronnymi: górna/dolna/łączone i trailingiem jako bezpiecznymi technikami przy poruszaniu się w przestrzeni zamkniętej,kontrolowanej.
  7. Praca nad korzystaniem z kierunków świata podczas poruszania się.
  8. Praca nad prawidłowym poruszaniem się z przewodnikiem widzącym:
    chwyt za nadgarstek (4 palce obejmują nadgarstek od jego wewnętrznej strony, kciuk na zewnątrz), ustawienie ramienia i przedramienia dziecka pod kątem 90 stopni, odległość pół kroku między dzieckiem a przewodnikiem widzącym, ta sama linia barków. Wszystkie te elementy
    pozwalają na jak najbardziej efektywne „odczytywanie” informacji z ciała przewodnika (wzniesienia, spadki, skręty itp.).
  9. Praca nad prawidłową pozycją „wolnej” ręki. Przy poruszaniu się z przewodnikiem widzącym dziecko najczęściej zgina „wolną” rękę w łokciu
    (jest to mechanizm obronny). Jeżeli słowna instrukcja nie przynosi efektu daje się dzieciom do noszenia w ręku walizki - plastikowe pudełka z uchwytem, w których umieszczone są ciężarki (dzieci starsze mogą zamiast noszenia walizki trzymać rękę w kieszeni – zmniejsza to napięcie
    spowodowane stresem i kształtuje prawidłowe ruchy „wolnej” ręki).
  10. Praca nad techniką poruszania się z pomocą przedlaskową (hula-hoop).
ZAJĘCIA Z SURDOPEDAGOGIEM

Zajęcia rewalidacyjne z surdopedagogiem odbywają się systematycznie jeden raz w tygodniu. Do głównych celów zajęć należy korygowanie, kompensowanie oraz usprawnianie zaburzonych funkcji. Podczas zajęć doskonalona jest komunikacja oraz kompetencje językowe w zakresie mówienia, pisania i czytania. Przygotowane karty pracy zawierające różnorodne ćwiczenia umożliwiają wzbogacanie i kształtowanie języka oraz rozwijają wyobraźnię i kreatywność językową. Bardzo ważnym celem zajęć jest dbanie o rozwój indywidualnych zainteresowań oraz uzdolnień dziecka i motywacja do rozwijania jego aktywności i samodzielności. Zajęcia przebiegają w miłej atmosferze, w której najważniejsza jest troska o dobre samopoczucie dziecka oraz korzystny wpływ na jego poczucie własnej wartości.

TERAPIA RĘKI

Rozwijanie ogólnej koordynacji ruchowej.
• Rozwijanie koordynacji obustronnej.
• Usprawnianie sprawności ruchowej całej kończyny górnej.
• Udoskonalenie sprawności manipulacyjnej ręki.
• Doskonalenie umiejętności chwytu.
• Doskonalenie techniki pisania.
• Poprawa koncentracji.
• Wzmacnianie poczucia własnej wartości poprzez budzenie wiary we własne możliwości.


BIOFEEDBACK

TERAPIA METODĄ BIOFEEDBACK
Od 2006 roku, w Specjalnym Ośrodku Szkolno- Wychowawczym w Świnoujściu, prowadzona jest terapia metodą BIOFEEDBACK.
Terapia EEG BIOFEEDBACK to nieinwazyjna, nowoczesna metoda optymalizacji pracy mózgu. Jest skierowana do uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się i funkcjonowaniu.
Wskazania do terapii EEG Biofeedback:
Treningi stymulujące aktywność, zwiększające szybkość procesów intelektualnych wskazane są w:
• zaburzeniach funkcji poznawczych, zwłaszcza koncentracji uwagi i jej utrzymywania,
• niskim pobudzeniu, apatii, zwolnionym tempie pracy,
• braku motywacji, zmęczeniu,
• zaburzeniach mowy
Treningi wyciszające, uspokajające wskazane są w:
• nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD)
• impulsywności, drażliwości,
• podwyższonym napięciu,
• niskiej odporności na stres,
• treningach znoszących tremę
EEG Biofeedback jest naukowo opracowaną metodą usprawniania funkcjonowania OUN (obwodowego układu nerwowego). To rodzaj terapii, dzięki której pacjent w sposób świadomy uczy się samokontroli pracy mózgu za pomocą sprzężenia zwrotnego przy wykorzystaniu specjalistycznej techniki komputerowej.
Cele i założenia terapii Biofeedback:
• Usprawnia umysł poprzez zwiększenie szybkości myślenia, koncentracji, uwagi, pamięci itp.
• Polepsza samopoczucie poprzez stopniowe niwelowanie zaburzeń psychosomatycznych
• Niesie pomoc dzieciom mającym problemy z koncentracją uwagi, pamięcią, nadpobudliwością psychoruchową oraz uczniom z trudnościami w uczeniu się pod postacią dysleksji.
W zależności od rodzaju i stopnia zaburzeń potrzebnych jest minimum 30 sesji treningowych trwających ok. 45 minut, prowadzonych co najmniej raz w tygodniu. Trening wymaga systematyczności - raz podjętą terapię należy kontynuować bez robienia dłuższych przerw w przeciwnym wypadku tracimy na kumulacji efektów.
Biofeedback jest to nowoczesną metodą trenowania pracy mózgu. Treningi Biofeedback uczą panować nad swoimi falami mózgowymi w procesie samouczenia za pomocą tak zwanego sprzężenia zwrotnego. Fale mózgowe zostają przetworzone graficznie pod postacią wideogry, którą osoba trenowana kieruje wyłącznie za pomocą pracy mózgu.
Osoba poddawana terapii, spełniając ustalone kryteria ćwiczeń gry - ma wpływ na własny obraz fal mózgowych. Kiedy wzrasta aktywność mózgu w pożądanym paśmie częstotliwości fal mózgowych, trenujący otrzymuje nagrodę w postaci punktów (gra przebiega pomyślnie). W ten sposób mózg sam rozwija proces uczenia się nowych, bardziej odpowiednich częstotliwości fal mózgowych. W zasadzie jest to proces bardziej edukacyjny niż terapeutyczny.
Treningi Biofeedback poprzez pobudzenie odpowiednich struktur uczą mózg produkowania korzystnych fal o konkretnych wzorach. W efekcie stwarzają korzystne warunki do lepszej nauki, poprawy koncentracji i uwagi oraz zapamiętywania. Stymulują mózg do dalszej pracy.
Celem treningu jest osiągnięcie takiego stanu mózgu, aby wytworzyć utrwalony odpowiedni wzorzec reagowania - czyli tak zoptymalizować pracę mózgu, by przy jednoczesnej relaksacji posiadać umiejętność pełnej koncentracji.
Dzięki elektrodom umieszczonym na głowie pacjenta, terapeuta dokonuje pomiarów aktywności poszczególnych części mózgu. Aktywność mózgu jest wywoływana poprzez grę komputerową, którą pacjent kontroluje umysłem.
Prowadzący na podstawie wyświetlanych na monitorze przebiegów, może odpowiednio motywować pacjenta do osiągania coraz lepszych wyników. W ten sposób pacjent "uczy" swój mózg pracy na korzystnych dla niego częstotliwościach.
Uzyskiwanie dobrych wyników przez osobę poddawaną terapii nie następuje od razu. Wymaga to koncentracji, uspokojenia emocji oraz co najmniej serii treningów.
Zaletą tej metody jest wysoka skuteczność i brak efektów ubocznych. Jest ujęta w spisie procedur medycznych przez Światową Organizację Zdrowia.

Terapia ma charakter indywidualny i zajęcia odbywają się raz w tygodniu i trwają godzinę.

Terapia dla pojedynczego ucznia jest przyznawana na okres jednego roku szkolnego i może być wydłużona - w zależności od potrzeb.

Edyta Pacura

HIPOTERAPIA

OD HIPOTERAPII DO PARAOLIMPIADY JEŹDZIECKIEJ

Hipoterapia odbywa się w Ośrodku hipoterapii, sportu i rekreacji konnej KOPYTKO. W zajęciach biorą udział wszystkie dzieci z naszego przedszkola i uczniowie szkoły podstawowej posiadający wskazania do hipoterapii.

W skład HIPOTERAPII wchodzą:
– Terapia – ukierunkowana na poprawę funkcjonowania fizycznego i psychicznego obejmująca zajęcia na koniu i przy koniu
– Edukacja – wspierająca szkołę w procesie dydaktyczno-wychowawczym
– Aktywności – obejmujące m.in.  rekreację i sport jeździecki

HIPOTERAPIA W USPRAWNIANIU RUCHOWYM

       Różnego rodzaju ćwiczenia wykonywane podczas zajęć przyczyniają się do poprawy orientacji przestrzennej, usprawniają pracę lateralizacji oraz wspomagają mięśnie posturalne.

            Ruchome podłoże, jakim jest koński grzbiet, stwarza specyficzne, nieodtwarzalne nigdzie indziej warunki do wykonywania ćwiczeń ruchowych.

ĆWICZENIA RÓWNOWAŻNE

       Podczas jazdy konnej każdą pozycję, każdy ruch, zmianę ułożenia ciała możemy uznać za ćwiczenia równoważne.

ĆWICZENIA ROZWIJAJĄCE KOORDYNACJĘ

       Podczas jazdy konnej przebiega koordynacja oko – ręka i koordynacja ogólna dotycząca umiejętności sterowania ruchami całego ciała.

ĆWICZENIA ROZWIJAJĄCE KOORDYNACJĘ OGÓLNĄ (ZWINNOŚĆ)

            Jazda konna wymaga zapamiętania i prawidłowego wykonania sekwencji ruchów, dzięki którym koń rozumie, czego wymaga od niego jeździec. W tych komendach ruchowych często ręce, nogi i tułów muszą działać jednocześnie, wykonując różniące się ruchy.

ĆWICZENIA UTRWALAJĄCE SCHEMAT CIAŁA I ORIENTACJĘ PRZESTRZENNĄ

       W czasie hipoterapii jest mnóstwo okazji do ćwiczeń prawidłowego schematu ciała i utrwalenia pojęć określających położenie przedmiotów względem otoczenia.

ĆWICZENIA WZMACNIAJĄCE POSZCZEGÓLNE GRUPY MIĘŚNI

            Jazda konna- intensywna praca wszystkim mięśni posturalnych i głównych grup mięśni kończyn dolnych i górnych.

            W celu utrzymania podczas jazdy konnej prawidłowej sylwetki i podążać za ruchem konia, trzeba włączyć do pracy mięśnie brzucha, grzbietu i ud, kłus anglezowany- mięśnie podudzi i stóp, ręce -  kierowanie.

ĆWICZENIE SPRAWNOŚCI MANUALNEJ

       Ponieważ rozwój ruchowy postępuje od ruchów globalnych do precyzyjnych, opanowanie czynności manipulacyjnych pojawia się w późniejszych okresach rozwojowych i bazuje na wcześniejszych osiągnięciach w zakresie koordynacji wzrokowo- ruchowej.

Joanna Ulaczyk-Surowiec

ul. Piastowska 55
72-600 Świnoujście
Sekretariat:  tel: 91 321 54 26
sekretariat@sosw.swinoujscie.pl
Interferie Hotel Medical Spaw Świnoujściu
Stowarzyszenie Proficio
Port Szczecin-Świnoujście
Interferie Hotel Medical Spaw Świnoujściu
Stowarzyszenie Proficio
Port Szczecin-Świnoujście
heartstargraduation-hat Skip to content